Choć w naszym kraju funkcjonuje Polska Rada Konsultacyjna ds. Parazytoz Zwierząt Towarzyszących ESCCAP, która na bieżąco aktualizuje zalecenia dotyczące profilaktyki oraz odrobaczenia zwierząt, to wielość metod i schematów postępowania może przyprawić o ból głowy nie tylko opiekunów, ale również lekarzy weterynarii. Zwłaszcza że trudno ustalić jeden schemat pasujący do każdego zwierzęcia.
Autor: Ewelina Stanclik
Tematy dotyczące idealnego schematu żywienia oraz prawidłowego trawienia pokarmów przez zwierzęta domowe są częstym punktem zapalnym rozmów opiekunów. Wciąż poszukiwany jest złoty środek, idealny dla każdego zwierzęcia, zapewniający pełnię zdrowia, ochronę przed rozwijaniem się chorób oraz długowieczność – i wciąż go nie znaleziono.
Problemy separacyjne objawiają się m.in. nadmierną wokalizacją, niszczeniem przedmiotów czy zaburzeniami zachowań higienicznych. Przyczyny tych zaburzeń mogą być różnorodne – zarówno wynikające z błędów opiekuńczych, jak i cech samego psa lub nieprawidłowości hodowlanych. Diagnoza wymaga przeprowadzenia szczegółowego wywiadu, obserwacji psa oraz oceny jego stanu zdrowia. W niniejszym artykule omówiono znaczenie skutecznego leczenia łączącego terapię behawioralną z odpowiednio dobranymi lekami i suplementami. Proces ten jest zazwyczaj długotrwały i wymaga cierpliwości, stopniowego wprowadzania zmian w rutynie i leczeniu, aby zminimalizować ryzyko nawrotów objawów.
W poniższym artykule poruszono zagadnienie diagnostyki różnicowej pomiędzy zaburzeniami behawioralnymi a objawami neurologicznymi u psów. Autorka zwraca uwagę na konieczność całościowej oceny pacjenta, z uwzględnieniem interakcji między stanem somatycznym a psychicznym. Czytelnik dowie się, jak istotne jest wczesne rozpoznanie podłoża prezentowanych objawów oraz jakie znaczenie ma prawidłowo przeprowadzony wywiad, badanie kliniczne i plan diagnostyczny. Podkreślono rosnącą częstość zgłaszanych przypadków zaburzeń zachowania i potrzebę ich wnikliwej analizy pod kątem możliwego tła medycznego. Artykuł ma na celu zwiększenie świadomości w zakresie diagnostyki i leczenia przypadków granicznych, wymagających współpracy między lekarzem weterynarii a behawiorystą.
Nie ma wątpliwości, że czynności i zabiegi wykonywane podczas wizyt w gabinecie weterynaryjnym wiążą się z nieprzyjemnościami, a same wizyty odbywają się często w towarzystwie silnych emocji opiekuna. W ciężkich przypadkach, zwierzę można wspomóc farmakologicznie, jednak nic nie zastąpi pracy opiekuna z podopiecznym nad przezwyciężaniem lęków. W niniejszym artykule omówiono możliwości wdrożenia działań mających na celu przyzwyczajenie zwierzęcia do wizyt w gabinecie i kontaktu z lekarzem. Przedstawiono również zalecenia postępowania ze zwierzętami z utrwalonymi złymi skojarzeniami, zwracając także uwagę czy wizyta ma charakter pilny, czy też nie.
Zaburzenia zachowania są coraz częściej zgłaszanym problemem w gabinetach lekarzy weterynarii. Choć wciąż jest to temat wzbudzający kontrowersje i nie zawsze jest odbierany na poważnie przez lekarzy weterynarii, to jednak warto zwrócić uwagę, iż medycyną behawioralna jest już stałym punktem w weterynarii. W artykule opisano czym jest deprywacja sensoryczna oraz skupiono się na opisie przypadku psa przejawiającego zachowania lękowe.
Zasada „po pierwsze, nie szkodzić” jest fundamentem zarówno w medycynie ludzkiej, jak i weterynaryjnej. Jednakże w kontekście weterynaryjnym często pomija się aspekt psychiczny pacjentów, koncentrując się wyłącznie na zdrowiu fizycznym. Tymczasem zaburzenia behawioralne u zwierząt stają się coraz częściej zgłaszanym problemem w gabinetach weterynaryjnych. W artykule omówiono znaczenie integracji medycyny behawioralnej z tradycyjnymi praktykami weterynaryjnymi oraz podkreślono rolę personelu w minimalizowaniu stresu i traumatycznych doświadczeń u pacjentów. Przedstawiono również praktyczne strategie poprawy komfortu psychicznego zwierząt podczas wizyt lekarskich, co jest kluczowe dla ich zdrowia i dobrostanu.